Mου αρέσουν οι άνθρωποι που μετανιώνουν για τα λάθη τους και δεν τα ξεχνάνε. Μαθαίνουν απ'αυτά και ζουν με την προοπτική να μην τα επαναλάβουν.
Mου αρέσουν οι άνθρωποι που ζουν το σήμερα και σχεδιάζουν το αύριο και δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη παρόλο που εκείνη είναι με το μέρος τους, παρόλο που πολλές φορές το αύριο είναι ίδιο με το σήμερα και το σήμερα είναι ίδιο με το χθες.
Mου αρέσουν οι άνθρωποι που θα παλέψουν, θα κουραστούν, θα ζητήσουν βοήθεια και θα συνεχίσουν να παλεύουν. Οι άνθρωποι που θα σου πουν ευχαριστώ για τη βοήθεια που τους έδωσες και θα σου το ανταποδώσουν με όποιον τρόπο μπορούν. Δεν θα γκρινιάξουν αν τους ζητήσεις εσύ βοήθεια, ακόμα και αν εκείνοι δεν σου την ζήτησαν ποτέ θα σε στηρίξουν. Θα το κάνουν γιατί το νιώθουν. Δεν περιμένουν ανταλλάγματα.
Mου αρέσουν οι άνθρωποι που στηρίζουν τα ''πιστεύω'' τους με επιχειρήματα. Που έχουν μία στάση ζωής και δεν παρεκκλίνουν.
Mου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι "σφουγγάρια". Ρουφάνε στην κυριολεξία τα πάντα. Απόψεις, γνώμες, κάθε μορφή τέχνης και τα φιλτράρουν κατά την κρίση τους. Όχι βεβιασμένα, όχι πρωτού κάνουν τη δική τους ανασκόπηση και έρευνα. Παρατηρούν τα πάντα. Αναλύουν όσα αξίζουν να αναλυθούν και μοιράζονται τα συμπεράσματά τους.
Mου αρέσουν οι άνθρωποι με χαμόγελο. Οι άνθρωποι που ξυπνούν κάθε μέρα το πρωί και λένε "Σήμερα θα βάλω το πιο λαμπερό μου χαμόγελο" και πιστεύουν ότι έτσι θα διώξουν όλα τα προβλήματα του κόσμου μαζί με τα δικά τους. Τέτοιους ανθρώπους με το που τους κοιτάς παίρνει χρώμα όλη σου η γκρίζα μέρα.
Mου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν θα ντραπούν να δακρύσουν. Οι δυνατοί άνθρωποι δακρύζουν, με το να είσαι δυνατός δεν παύει να είσαι ευαίσθητος. Οι αδύναμοι προσπαθούν να κρύψουν καλά την αδυναμία τους ενώ οι δυνατοί την αντιμετωπίζουν.
Mου αρέσουν οι άνθρωποι που δίνουν ευκαιρίες και είναι διαλλακτικοί. Αυτό σημαίνει ότι δεν σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Δεν τους διακατέχουν η ισχυρογνωμοσύνη και ο εγωισμός και σκέφτονται πάντα συλλογικά.
Mου αρέσουν οι άνθρωποι που σε κοιτάνε στα μάτια. Ξέρεις ότι σου λένε την αλήθεια μόνο που θα δεις το βλέμμα τους. Θα είναι τόσο καθαρό σαν μια ολόλευκη κόλλα χαρτί που δεν έχει ακουμπήσει ποτέ μολύβι επάνω της.
Mου αρέσουν οι άνθρωποι που ακούνε το παιδί μέσα τους. Που είναι αγνοί και όμορφοι στην ψυχή και αυτό φαίνεται από την πρώτη στιγμή.
Mου αρέσουν οι Άνθρωποι. Και υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι εκεί έξω. Κι εγώ, κι εσύ που διαβάζεις είμαστε ένας από αυτούς. Ίσως να είμαστε "υποψήφιοι" Άνθρωποι, ίσως να μην έχουμε καταλάβει ακόμα τον λόγο της ύπαρξης μας γιατί δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ ποιος είναι αυτός και αν όντως υπάρχει ή ακόμα χειρότερα γιατί δεν δημιουργήσαμε εμείς έναν λόγο.
